2017 gaat voor mij de boeken in als ‘het jaar van de gemiste kansen’. 

 

Na korte beraadslagingen met coach en familie heb ik de knoop doorgehakt. Ik start in geen individuele triatlonraces meer dit seizoen. Sloush, finito, game over… Een klein overzicht van mijn (korte) triatlonjaar. 

 

2april: Kickoff in Quarteira: vlam, 1e race van het jaar direct op het hoogste (junior) niveau. Matige zwembeurt, 3e fietstijd en een matige              loopbeurt. 21ste. voor een uitgebreider verslag zie “21ste in Quarteira”. 

         

23april: 1e duatlon. Twijfel om van start te gaan wegens ziekte. Zwakke 1e loopbeurt, gelost uit de kopgroep. Op de fiets dan maar, gat            gedicht en rijden in functie van teammate Rémi. 2e loopbeurt, matig gelopen en gezien de weinige momentvorm OK. 6e plaats. 

 

30april/1mei: triatlon Doornik Junioren/ BK ploegen: geen top zwembeurt in het nogal frisse water. Vol in de achtervolging op de                         eenzame koploper Joris Basslé die ik bij deze wil feliciteren met een knalseizoen. Samengewerkt en een tijdje voorgebleven, maar onze             voortvluchtigheid mocht niet blijven duren. Na 3 van de 4 ronden gegrepen. Een loopnummer die er wel mocht zijn, 2e plaats. Dag erop,            “weer van dadde”, vol voor de ploeg. In de woorden van de Phil: “Samen met 2 jeugdige klasbakken, ene met Hawaï ervaring, ene die                aast op selectie Hawaï, een Olympiër die graag afziet en iemand die sport ademt op het werk alsook privé” en de meesterklep himself,              de Phil. In deze formatie gingen we van start. Geen top zwembeurt voor het groene leger. De fiets op en zien te overleven in de wielen                van de ervaren rotten in het vak, vlotte samenwerking. In het lopen nog alle restjes energie uit het volledige team gesleurd. 8e plaats,                  stevig weekend. 

 

7mei: Clubkampioenshap EFC-ITC: Een gooi naar eeuwige roem en een jaar lang stoefen in Izegem, daar voor gaan ze in der rij staan in              ITC. Toch eens tonen waar mijn roots ligt, minuut gepakt in het water op de dichtste achtervolgers Kasper en Hannes. Het van muur                  naar muur zwemmen, dat zit er nog steeds in. Eenmaal op mijn top-trentinette van TREK, afgemonteerd met een een opzetstuur van de            papa, alles open en stampen. Na een sterke fietsbeurt, de flitsers aan en het petje achterover en vol grinta de laatste 5km in. 3e plaats,              dicht bij Kasper en Hannes. Bij deze, weze gewaarschuwd voor 2018. 

 

 21mei: Triatlon Seneffe (EK selectie): Deel 1 van de aftakeling van het seizoen. Top zwembeurt met wat bizzare boeien die bewogen en              een paddel hadden. Weg met 3, Joris, Simon en ik. We werden gegrepen, het zou loopkoers worden… Dacht ik. Laatste ronde, recht                  stuk, de grond binnen. Ik wist niet wat me overkwam. voorwiel in een put, handen van het stuur en via het voorwiel overkop. Weg EK,                 weg vel… Een harde noot om te kraken mentaal.

 

Tot zover mijn wedstrijdjaar. Na een zware periode studeren was ik vastberaden het beste van mezelf te geven in de 2e seizoenshelft. Week 2 van de voorbereidingen, knieblessure waarvan de oorzaak en remedie nog steeds niet bekend zijn en opnieuw een val dwongen mij om de trainingen opnieuw te staken. En laten we een koe een koe noemen, op 2 weken valt de conditie niet meer te redden. Ik zal wel nog deelnemen op 15augustus in de trio-triatlon. 

 

Voorbereidingen op volgend seizoen zijn al aan de gang. Een lange winter zoals ze dat heten. 

Bij deze ook een bedankje aan EFC-ITC, sponsors, de begeleiders en coaches, de medewerkers en trainingspartners die er voor zorgen dat ik doen wat ik graag doe in een familiale kring, genaamd ITC. 

 

Groeten, 

Stan 

(hieronder nog enkele foto’s)

 

 

3 Comment on “GAME OVER

  1. We hebben nog niet alles van je gezien! Daar ben ik zeker van.
    Ik ben fan van Stan #fanvanstanneman

  2. Ik blijf op de eerste rij staan Stan…gogogooo lange winters zijn ook niet mis!

  3. Je vergeet nog je deelname aan de trio in Kortrijk waar je een ploeg uit de nood kwam helpen, alvast een zeer mooie geste. Wat mij betreft is de clubkampioen van volgend jaar al gekend. De extra rust zal je doen vliegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *